تبلیغات
قیصرامین پور - لبخندی همچنان محزون، بهاءالدین خرمشاهی

لبخندی همچنان محزون، بهاءالدین خرمشاهی

بهاءالدین خرمشاهی، اعتماد:

پنج، شش سال پیش بود که حادثه ناگوار تصادف اتومبیل برای امین پور پیش آمد و همه تکان خوردند. کلیه های او به شدت آسیب دیده بودند اما چون از خودش حرفی نمی زد پس از مدتی گمان کردم که رسیده بوده بلایی و به خیر گذشته. در همین ایام بی خبری ها بود که برایش شعری طنز آمیز و اخوانیه سرودم که آغاز آن چنین است؛رفیق مشفق من قیصر امین پور است که نام نامی او عین امپراطور است

و ادامه شعر هم در دفتر شعرم به نام «زنده میری» که در همین ایام از طرف نشر قطره منتشر شده آمده. این شعر را برایش در تلفن خواندم. خنده هایی کرد که اکنون درمی یابم از سر حجب و درد و دریغ بوده است. پس از مدتی یعنی شاید چهار، پنج ماه بعد پرسیدم؛«آقای امین پور چرا جواب شعر مرا نمی دهی؟» اینجا بود که خنده محزونش را آشکارا دیدم. خنده اش خنده عذرخواهی و خاطرنوازی بود. گفت؛«از این جور شعرها بلد نیستم.» اینجا بود که به حالش پی بردم. گفتم؛«عزیزجان، پس شوخی ما را جدی نگیر.» بعدها نمی دانم خودش گفت یا از طریق دیگر فهمیدم که پیوند کلیه اش را کلیه هایش نگرفته است و هفته یی یک یا دو بار دیالیز می کند. از بیماری قلب سلیمش هم بعد از درگذشت او باخبر شدم و برای او دو مرثیه گفته ام. احساس می کنم باید منظومه بلندی بگویم تا به جای یک برکه اشک دلم را خالی کند. در مرثیه اول گفته بودم؛ یک شهر یک کشور عزا دارد امین پور درد تو را داغ تو را دارد امین پور

رنج تنت روح تو را معراج بخشید سوءالقضا حسن القضا دارد امین پور تاآخر که دوازده بیت بود اما آن را در شأن شاعری والا چون او نیافتم و چاپش نکردم و بار دیگر غزلی در سوگ او سرودم که دو بیت پایانش چنین بود؛

رفیق نیمه ی راهش نمی توانم بود/که زنده واره ام و پای بر لب گورم

مرا چو نوحه به ماتم سرای او خوانید /که خویش مرثیه ی قیصر امین پورم

لابد روح جاودانه اش از این شعر و مرثیه ها و بهتر از اینها که یاران دیگرش سروده اند خبر دارد و همچنان لبخند محزون می زند. در تابستان 1382 بود که دکتر غلامعلی حدادعادل پیش از برگزار شدن جلسه تکمیل اعضای فرهنگستان، با من گفت وگوی کوتاهی کرد.

گفت؛«امین پور را که می شناسی؟» گفتم؛«البته.» گفت؛«قبولش هم که داری؟» گفتم؛«اختیار دارید. او باید مرا قبول داشته باشد نه من او را.» گفت پس هر دو در جلسه درباره شأن والای شعر و ادب او سخن می گوییم و همین کار را کردیم. هر دو سخنان موثری گفتیم و نیاز به هیچ مبالغه نبود.

عده معدودی از اعضای محترم فرهنگستان که او را کمتر می شناختند با حرف های ما بیشتر شناختند و او با رای بالایی به عضویت فرهنگستان زبان و ادبیات زبان فارسی پذیرفته شد. دوستان مشترک دیگرمان آقایان دکتر حسین معصومی همدانی، استاد اسماعیل سعادت، استاد کامران فانی، استاد هوشنگ مرادی کرمانی و یک دو تن دیگر هم همراه و همسان امین پور رای آوردند که اعضای فرهنگستان کامل شد. البته هنوز جا برای یک نفر باقی بود. حضور این عزیزان روحیه و رونق فرهنگستان و جلسات آن را بالا برد. امین پور در شورای عمومی و عالی فرهنگستان روبه روی من می نشست. همواره چهره مهربان و رنجدیده اش را خندان می دیدم و دیگر می دانستم که به شیوه «با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام» یعنی به توصیه حافظ رفتار می کند. اظهارنظرهای او کم اما پرمایه و مشکل گشا بود و پس از پایان جلسات هر وقت کلاس درس نداشت با هم همراه می شدیم. بقیه راه بحث شعر در میان می آمد. اکنون که گذشته نگری می کنم می بینم که تاب و توان نداشت بعد از جلسه سه ساعته فرهنگستان بحث کند و اگر با من هم کلام می شد از حسن خلق و ادب ذاتی او بود. باری در مرثیه اول گفته بودم؛

پیغمبران بیش از همه محنت کشیدند دنیا چه ها بهر که ها دارد امین پور

عشق ابتدا دارد چنان که گفت سعدی

اما نگفت او انتها دارد امین پور

با درود به خوانندگان دردمند که همه همدرد همیم و با طلب غفران برای روح پاک و جاودانه این شاعر بی همتای دهه های اخیر شعر فارسی.


آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

نویسندگان

صفحات جانبی